Δεν ξέρω να ζητάω. Οι φίλοι μου λένε πως ξέρω να δίνω. Εγώ ξέρω πως προσπαθώ να είμαι απλά χρήσιμος. Όπου μπορώ, όπως μπορώ…Είναι δύσκολο να είσαι και χρήσιμος και αρεστός και τώρα μου χρειάζονται και τα δυο. Μετέωρο το βήμα, μετέωρη και η σκέψη. Μου χρειαζόταν ένα προσωπικό άλμα στο κενό, με δίχτυ ασφαλείας μόνο τα…ένσημά μου. Ένσημα ενάντια στον λαϊκισμό, στην τοξικότητα, ένσημα εναντίον κυκλωμάτων και βαρόνων κάθε είδους, ένσημα σε τσιμέντο, γρασίδι και δρόμο. Αν αυτά τα ένσημα θα κολληθούν και στην πολιτική;
Αν ξεκινήσω με υπόσχεση, ήδη θα έχω αλλοιωθεί. Προσεύχομαι να φύγω από εκεί, με την ίδια συγκίνηση που έφυγα από τον ΠΑΟΚ. Με τα ίδια σχόλια. Με τα ίδια μηνύματα αγάπης, που μου ζητούν να παραμείνω.
Έχω αγωνία. Και μου είναι δύσκολο να ζητάω. Αν μπεις όμως στο χορό, χορεύεις… Ζητάω λοιπόν! Όχι την ψήφο, αλλά την προσοχή! Καλό μας αγώνα!